تذنيب در بيان سنن نماز سابقا و لاحقا و آن چند وصل است . وصل اول - در بيان سنن سابق بر نماز . و آن اولا اذان « 1 » است و معنى اجمالى او آن است كه ناطقهء اظهار آيين انسانى بر اعالى قلل اعراض حسى و اعيان خارجى بر مقتضاى فحواى : « اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ » هوشمندان راه عبادت را از درآمدن وقت خبر دهد و به سماط سلامت نوالش دعوت كند . و تفصيلش آن است كه بشنواند ايشان را اولا كه حضرت الهيت از آن بزرگتر است كه حشمت كبرياى بارگاه جلال او را به بندگى بندگانش نسبت ارتباطى يا شايبهء احتياجى تصور توان كرد ، چنانچه از دعوت پادشاهان رسمى فهم مىشود « 2 » . ما كييم از ما چه آيد تا نپندارى كه ما * روى او را آينه يا زلف او را شانه‌ايم و بعد از آن تلقين شهادتين كند كه مبناى قواعد ايمان و اركان اسلام بر آن است ، چه از شنوانيدن شهادت اولى و تصديق شنوندگان آن را ، گرويدن ايشان به وحدانيت خداى تعالى لازم مىآيد ، چنانچه از شنوانيدن شهادت دوم و تصديق شنوندگان آن را « 3 » ، گرويدن ايشان به همگى آنچه حضرت رسالت پناه بدان آمده است ، كه ايمان پيش بيشتر محققان عبارت از همان خواهد بود ، فهم مىشود . پس چون بندگان و ساير شنوندگان اذان بدين دو گرويدن متحقق شدند ، ايشان را به شتابيدن سوى نماز كه نجات ابدى ثمرهء آن است تحريك و تفهيم مىكند ، چنانچه « 4 » مؤداى حيعلتين است . و چون غايت اين حركت

--> ( 1 ) - ب : ذات است . ( 2 ) - ن : ش ، ب : فرد . ( 3 ) - ب : گردند . ( 4 ) - ب : مؤداى جعلتين . ن : فرمودهء .